เชื่อไหม
ผมเคยมีความรัก.....
ผู้หญิงสองคนที่ผมไม่อาจจะลืมเธอ
บทที่ 1
เด็กชายคนหนึ่ง
อยู่ประถมปีที่ 3 ได้ตกหลุมรักเด็กหญิงคนหนึ่ง
เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารัก นิสัยดี เป็นเด็กผู้หญิงที่ร่าเริง
เวลาที่เธอยิ้ม
รอยยิ้มเล็กๆของเธอทำให้โลกนี้ดูน่าอยู่ขึ้นกว่าเดิมมากมาย
และในมุมเล็กๆใครจะรู้ว่ารอยยิ้มนั้น ทำให้ใครบางคนยิ้มได้อย่างมีความสุข
เธอเป็นเด็กรุ่นน้อง 1 ปี
เขาแอบชอบเธออยู่นานจนถึงประถมปีที่ 5
เขาตัดสินใจสารภาพรักกับเธอ
เธอไม่ได้แสดงท่าทีใดๆเลย แม้แต่อาการแปลกใจสักนิดก็ไม่มี
ข่าวการสารภาพรักแพร่ไปทั่วในหมู่เพื่อน
แล้วก็แพร่ไปทั่งโรงเรียน
แม่แต่อาจารย์ก็แอบแซวเล่นเป็นบางครั้ง
เขาพยายามที่จะเข้าใกล้ชิดเธอ แต่เธอกลับเฉยชา
และแสดงท่าทีหนีห่างออกไปเรื่อยๆ
จนจบการศึกษาเธอก็ยังเฉยเมย และเย็นชากับเขา
จนวันสุดท้าย......
บทที่ 2
เขาหอบความเสียใจและความบอบช้ำ
หนีออกมาจากจุดเดิมออกมาสู่โลกกว้าง ออกมาตามหาสิ่งที่เรียกว่า รักแท้
แล้วหัวใจที่บอบช้ำก็ได้รับการเยียวยา ด้วยความรัก
ยังจำได้ไม่มีลืม
วันที่เจอกันครั้งแรก เธอนั่งอยู่ริมขอบสระน้ำในสวนหย่อม
ใบหน้ากลม
ดวงตาโต สีน้ำตาลปนฟ้านิดๆดูไร้เดียงสาอย่างที่สุด
"นั่งทำอะไรคนเดียวครับ"
คือประโยคแรกที่ทักทายออกไป
จากนั้นพวกขาก็เริ่มรู้จักกัน สนิทสนมกันมากขึ้น
เวลาล่วงเลยไปจากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็น สองเดือน
ยิ่งนานวันความรู้สึกที่มีให้ก็เพิ่มทวีขึ้นเรื่อยๆ
ด้วยเหตุผลบางประการทำให้ผู้ปกครองเธอกีดกันไม่ให้เธอมาพบกับเจอกับเขา
แต่เธอก็ฝืนมาพบกับเขาแทบทุกครั้งที่มีโอกาส
แล้วอยู่ๆ
เธอก็เริ่มห่างหายไป ห่างหายไป และห่างหายไป
จากที่จะมาพบกันเธอเริ่มไม่มาเขาคอยบอกกับตัวเองว่าเธอคงไม่มีโอกาสแค่นั้นเอง
แต่แล้ววันหนึ่ง
วันลอยกระทง
ที่ทุกคนต่างมีรอยยิ้มบนใบหน้าเล่นจุดพรุกันอย่างสนุกสนาน
เธอควงแขนเดินมากับใครอื่น ดูสนิทสนมกันมากนานนับปี
ใจของเขาแทบแตกสลายไปกับพรุที่จุดพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
แล้วแตกกระจายออกมาเป็นดอกไม้ไฟ
วันต่อมาเขาตัดสินใจถามเธอ
"เบื่อแล้ว"
คือคำตอบที่ได้รับ
เขาเศร้าใจอยู่นาน
......
บทที่ 3
แล้ววันหนึ่ง
เธอก็กลับมาบอกว่าเราคบกันเหมือนเดิมได้มั้ย
เขาลังเลอยู่ชั่วอึดใจก่อนตอบกลับไปทันทีว่า
"ได้สิ"
โดยที่ไมาต่องการแม้คำขอโทษ
แล้วพวกเขาก็กลับมาคบกันอีกครั้ง
จากวันเลื่อนไปเป็นเดือน จากเดือนเลื่อนไปเป็นปี
จู่ๆ เธอก็มาบอกเลิก
ด้วยเหตุผลเพียงหนึ่งเดียว
"เบื่อแล้ว"
แล้วเธอก็จากหายไปกับสายลม
บทสุดท้าย
เวลาแห่งความบอบช้ำ
และกล้ำกลืนฝืนทน
กับความสร้อยเศร้าเหงาหงอยที่ย่างกลายเข้ามาในชีวิต ตื่มาพบกับความว่างเปล่าทุกเช้าๆ
คราบน้ำตาที่เลอะใบหน้า เวลาส่วนตัวที่ลับตาคน ช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวช่างยางนานสำหรับเขาเสียเหลือเกิน
แต่แล้ววันหนึ่ง...
เธอผู้เป็นที่รักก็กลับมาด้วยคำพูดที่ว่า
"เรากลับมารักกันเหมือนเดิมได้มั้ย"
เขาบอกกับเธอเพียงว่าขอคิดดูก่อนเท่านั้น
ช่วงเวลานั้นเขาก็เริ่มคร่นคิด
และเธอก็เฝ้ารอคำตอบ
วันที่รอคอยก็มาถึง
เขาตัดสินใจอยู่นานก่อนให้คำตอบว่า
"อยากให้รู้ว่ารักเธอ
แต่จะขอรักเธออยู่อย่างนี้ แม้เวลาผ่านไปเท่าไร ก็จะรักเธอ
แต่จะขอแค่รักเธอไม่ขอให้เธอรัก เพราะหวาดกลัวกับความเสียใจ
ที่เธอเคยให้กัน
ขอบคุณที่สอนให้รู้จักรักแท้และการถูกทอดทิ้ง ครั้งนี้
ฉันขอเป็นคนจากไป"
บทส่งท้าย
เพราะเคยเสียใจทำให้หวาดกลัวกับความเสียใจ
จะไม่ขอรักใคร
แม้เวลาผ่านไปสักเพียงใด
ก็ยังจะรักเธอ
และคำสัญญาที่เคยให้ไว้
"คนแรกของหัวใจ
คนสุดท้ายของชีวิต"
ฉันจะไม่ลืม
....
เหมันตฤดู.....
edit @ 11 Dec 2007 10:03:45 by เหมันตฤดู
edit @ 11 Dec 2007 10:17:35 by เหมันตฤดู
edit @ 11 Dec 2007 10:27:45 by เหมันตฤดู
