วิจิตติสริทราศิปล์ เหมันต์

 

            เหมันตฤดูเวียนมาผ่าน

พานพบกันหนึ่งปีมีหนึ่งหน

อากาศเยือกเย็นหนาวสุดจะทน

ทำให้คนอย่างผมต้องหนาวใจ

           ทุกๆวันต้องทนเก็บใจเจ็บ

ใจหนาวเหน็บมันมักจะอ่อนไหว

มักจะเผลอพรั้งพลาดไปรักใคร

โดยง่ายดายไม่มีเหตุผลของมัน

           ทุกๆปีเหมันต์มีหนึ่งครั้ง

ต้องผิดหวังรักทลายกลายเป็นฝัน

รักที่เคยคอยให้ความสำคัญ

เหลือเพียงฝันเลือนลางจางหายไป

           ฤดูหนาวอานหนาวไปถึงจิต

แต่หากคิดในทางดีก็มีได้

คนรักกันที่คอยให้ความห่วงใย

มักได้ใกล้ชิดคนรักมากนักแล

           ทุกค่ำเช้าเฝ้าคอยถามว่าหนาวไหม

ยามหนาวใจก็แอบซุกไออุ่น

เฝ้าถนอมรักตนอย่างละมุน

คอยค้ำจุนให้คงที่ตลอดไป

           สงสารแต่คนไร้คู่อย่างเราๆ

ต้องทนหนาวนั้นยังพอรับไหว

แต่ทนเหงาที่แสนทรมานใจ

เกินทนไหวที่จะยอมรับกับมัน

           แต่ยังไงใจดวงน้อยดวงนี้

เกลียดสิ้นดีเหมันต์ที่ผ่านผัน

แต่เพราะเกลียดเหลือเกินเกลียดเหมันต์

ใจจึงฝันถึงเหมันต์แทบทุกคืน

           ยิ่งเกลียดก็ยิ่งที่จะรัก

เกินจะหักห้ามจิตให้ทนฝืน

ยามเวลาที่เหมันต์นั้นหวนคืน

ช่างสดชื่นยินดีต้อนรับเหมันตฤดู.. 

 

 

เหมันต์.....